Nogmaals schreef ze het neer voor zichzelf: ‘De zomer is het wachten waard’, en ze keek door de regendruppels heen.

Naar het strand, die dag. Heerlijk dat je verder nooit iets hoeft te verzinnen, je zal je toch wel vermaken. Mensen die zich vervelen op het strand kunnen beter hun sjaal en handschoenen aanhouden, dacht ze. De trappers gingen zonder moeite rond. Dat was altijd zo op de heenweg. Op de terugweg… Daar moest ze nog maar niet aan denken.
Hij fietst naast haar. Het is warm en droog, heerlijk hooikoorts-weer. Hij heeft er wel last van, maar probeert het te verbergen. Misschien heeft hij niet eens in de gaten dat ze hem in het oog houdt. Zelf voelt ze de zon haar verborgen sproeten naar boven lokken. Zo te voelen trappen ze er ook dit jaar weer in. Een warme wind waait hen tegemoet. Het soort wind dat net hard genoeg gaat om verkoeling te bieden. Ze knijpt haar ogen dicht tegen de zon. Ze heeft de zee nog niet gezien of hij zit al in haar haren. Hij laat zijn trappers even vieren en steekt zijn witte benen uit naar de zon. Ze lacht, ‘kijk nou maar uit met die asperges!’ en hij lacht terug. Haar benen zijn niet veel bruiner, zegt hij. Hij heeft gelijk, en samen steken ze vier witte melkflessen voor het stuur uit, tot ze bijna omvallen. Dan fietsen ze weer verder. Fietsen met dit weer is niet zijn ding, dat is duidelijk te zien aan het zweet op zijn voorhoofd. Ze pakt haar flesje koud water tussen de broodjes uit haar strandtas. Het dopje gaat los en net voordat ze drinkt haalt ze uit naar opzij waardoor zijn shirt kletsnat wordt. Lachend zet hij een voet aan de grond om zijn flesje op te zoeken en ze rennen achter elkaar aan de duinen in, de fietsen aan de kant gesmeten. Ergens halverwege ploffen ze uitgeput naast elkaar in het zachte zand. Hoe ze hier terecht is gekomen, ze heeft geen idee meer. Ze wil het ook niet meer weten, want nu is het eindelijk zomer. Onleesbaar zijn de letters die ze in het losse duinzand schreef. De zomer is het wachten waard.