Jaja, de meesten van jullie hebben het al gehoord… Ik was dinsdagvoor een auditie op het conservatorium van Utrecht. Voor die afdelingmoest ik in Hilversum zijn, en deze keer vond ik het binnen 1 dag (ja,ik heb er al eens langer over gedaan).

Afijn, ik ging voor de opleiding Music Production and Performance. De HKU omschrijft het als volgt:

‘De afstudeerrichting Bachelor of Music in Music Production andPerformance richt zich op muziekproductie en performance, mogelijk incombinatie met compositie. Tijdens de opleiding ben je gericht op deconfrontatie van (jouw) muziek met het publiek. Je produceert muziekvanuit het perspectief van de speler. Je bent vaardig in de laatstefasen van het muzikale proces: performance, productie en postproductie.En je hebt een visie op het totaal (klank, arrangement, uitvoering,registratiemogelijkheden. Je werkt samen met andere professionals uitde verschillende muziek- en mediadisciplines. ‘

Heel interessant dus, vind ik. Maar toch denk ik dat ik eerst nog debasisopleiding moet doen. Zeker nadat ik de toets had gemaakt, waarinintervallen, omkeringen, triolen, ritmes, melodieën en akkoorden werdengevraagd… Die toets heb ik echt heel erg slecht gemaakt. Ik hadvrijwel géén idee wat ze bedoelden… Sommige dingen wel, die hadMeester van Honk aan mij uitgelegd (dat is dezelfde die mij heeftgeholpen bij mijn muziek opnemen), maar de meeste dingen kon ik nietmeer dan gokken.

Dat begon goed dus, die dag. Om negen uur had ik al mijn spulleningeleverd. Een cd met 3 composities (ik heb Words, Waiting en Clichédaarvoor gebruikt), een ingevulde vragenlijst en een soortsollicitatiebrief. Daarna dus gelijk aan die toets en daarna was hetwachten op de auditie. Ik heb toen met hele gezellige mensen zittenpraten, die ook allemaal auditie zouden doen. Heel verschillende types,net zoals op de rest van de HKU, trouwens. Ons was verteld om iets voorte bereiden waarmee je je instrument kon laten horen, dus ik had eenstemloze track van The Songwriter meegenomen.

Ik zag het al helemaal voor me. In mijn hoofd stond ik in een grotelege zaal, (of misschien wel erger: in een grote volle zaal) tegenovereen driekoppige jury. Trillerig als altijd sta ik op een podium dat ikniet ken tegenover publiek dat mij niet al te enthousiast begroet. Hieren daar wat geklap, als het niet te veel moeite kost. MEN staart mijaan. Er is een grote schijnwerper op mij gericht, zodat als ik eenblunder zou maken, iedereen dat goed zou zien. Mijn hart bonst zo harddat de microfoon het bijna opvangt en ik bijna de maat kwijt ben. Mijnademhaling versnelt en mijn stem raakt langzaam schor en onbeheersbaar.Dan stopt de muziek en op een bijna verontschuldigend onzekere maniermaak ik mijn zin af. Het is doodstil. De jury slaakt een zucht en gaateens verzitten.
De eerste begint te praten. ‘Elina… oh sorry, Eline… Je was hier voor.. Production and.. Performance?…’

Nee, geen zorgen, zo ging het dus niet. Ik zat lekkerinformeel in een lokaaltje met drie mensen tegenover me die heelrelaxed deden. Ze wilden eigenlijk alleen wat weten over mijn muziek enmijn rol daarin, wat me leuk lijkt aan de opleiding, wat mijn ervaringis, enzovoorts.
En ik hoefde niet eens meer te zingen! Ik slaakte een zucht vanverlichting toen ik weer buiten stond. Nog voor ik ook maar wist of ikde opleiding mocht beginnen had ik alweer een hoop geleerd.

Nu maar wachten op de uitslag, die krijg ik tussen nu en over drie weken!