Als je wilt dat ik de weg onthou moet je gewoon tegen me aanpraten. Elke zin krijgt dan een plekje op de route. Ik weet precies waar ik heen moet doordat ik weet wat er toen werd gezegd.

‘En nu plant hij ons nog steeds heel weinig in,’ zegt hij, terwijl ik naar het lelijkste kinderzeemeerminpak ter wereld kijk. Muziek in mijn oren, tegen de rest van de stilte. ‘Dus waarschijnlijk steekt hij gewoon een heleboel geld in zijn eigen zak,’ concludeert hij bij de parfum van de Douglas. Aha. ‘Ik kijk even de andere kant op hoor,’ en hij draait zijn hoofdgeërgerd af van een gigantische poster met een man met een lepel op z’nneus. Ze kijkt lachend met me mee, ‘die kleine?’ Ik knik. ‘Vind je hem knap dan?’ Zo loop ik langs de Telecom terwijl het licht vanuit de Lampeniers me tegemoet straalt. ‘Goedemiddag meneer, verkoopt u hier lampen?’ vragen twee jongens aan de verkoper. En dan klinkt er weer een meisjesstem, ‘Ik moet hier zó niet gaan werken…’ zegt ze, terwijl ze haar ogen niet af kan houden van alle zoetigheid in de bakkersetalage. Oh wacht, dat was ik.

Best gezellig zo, met z’n allen in je eentje.