That’s what she said! is a post from Mijn weblog.

Afijn, ik ging voor de opleiding Music Production and Performance. De HKU omschrijft het als volgt:

‘De afstudeerrichting Bachelor of Music in Music Production andPerformance richt zich op muziekproductie en performance, mogelijk incombinatie met compositie. Tijdens de opleiding ben je gericht op deconfrontatie van (jouw) muziek met het publiek. Je produceert muziekvanuit het perspectief van de speler. Je bent vaardig in de laatstefasen van het muzikale proces: performance, productie en postproductie.En je hebt een visie op het totaal (klank, arrangement, uitvoering,registratiemogelijkheden. Je werkt samen met andere professionals uitde verschillende muziek- en mediadisciplines. ‘

Heel interessant dus, vind ik. Maar toch denk ik dat ik eerst nog debasisopleiding moet doen. Zeker nadat ik de toets had gemaakt, waarinintervallen, omkeringen, triolen, ritmes, melodieën en akkoorden werdengevraagd… Die toets heb ik echt heel erg slecht gemaakt. Ik hadvrijwel géén idee wat ze bedoelden… Sommige dingen wel, die hadMeester van Honk aan mij uitgelegd (dat is dezelfde die mij heeftgeholpen bij mijn muziek opnemen), maar de meeste dingen kon ik nietmeer dan gokken.

Dat begon goed dus, die dag. Om negen uur had ik al mijn spulleningeleverd. Een cd met 3 composities (ik heb Words, Waiting en Clichédaarvoor gebruikt), een ingevulde vragenlijst en een soortsollicitatiebrief. Daarna dus gelijk aan die toets en daarna was hetwachten op de auditie. Ik heb toen met hele gezellige mensen zittenpraten, die ook allemaal auditie zouden doen. Heel verschillende types,net zoals op de rest van de HKU, trouwens. Ons was verteld om iets voorte bereiden waarmee je je instrument kon laten horen, dus ik had eenstemloze track van The Songwriter meegenomen.

Ik zag het al helemaal voor me. In mijn hoofd stond ik in een grotelege zaal, (of misschien wel erger: in een grote volle zaal) tegenovereen driekoppige jury. Trillerig als altijd sta ik op een podium dat ikniet ken tegenover publiek dat mij niet al te enthousiast begroet. Hieren daar wat geklap, als het niet te veel moeite kost. MEN staart mijaan. Er is een grote schijnwerper op mij gericht, zodat als ik eenblunder zou maken, iedereen dat goed zou zien. Mijn hart bonst zo harddat de microfoon het bijna opvangt en ik bijna de maat kwijt ben. Mijnademhaling versnelt en mijn stem raakt langzaam schor en onbeheersbaar.Dan stopt de muziek en op een bijna verontschuldigend onzekere maniermaak ik mijn zin af. Het is doodstil. De jury slaakt een zucht en gaateens verzitten.
De eerste begint te praten. ‘Elina… oh sorry, Eline… Je was hier voor.. Production and.. Performance?…’

Nee, geen zorgen, zo ging het dus niet. Ik zat lekkerinformeel in een lokaaltje met drie mensen tegenover me die heelrelaxed deden. Ze wilden eigenlijk alleen wat weten over mijn muziek enmijn rol daarin, wat me leuk lijkt aan de opleiding, wat mijn ervaringis, enzovoorts.
En ik hoefde niet eens meer te zingen! Ik slaakte een zucht vanverlichting toen ik weer buiten stond. Nog voor ik ook maar wist of ikde opleiding mocht beginnen had ik alweer een hoop geleerd.

Nu maar wachten op de uitslag, die krijg ik tussen nu en over drie weken!

HKU Auditie, op de stip… is a post from Mijn weblog.

Dat is al weer even geleden… En waarom? Sinds ik ben begonnen met liedjes schrijven krijg ik geen verhaal meer uit mijn vingers. Tenminste, niet één die ik de moeite waard vind.

Daarnaast ben ik bezig met de voorbereiding van mijn examens. Volgende week maandag begin ik! En het is lekker verdeeld: De eerste vijf van de zeven examens heb ik in de eerste drie dagen van de drie weken…

Dat is even aanpoten dus. Vooral geschiedenis valt me zwaar, omdat het me echt zo gigantisch niet boeit en daarbij ook nog verschrikkelijk veel is… Alle oorlogen van de Napoleontische tot de Eerste Wereldoorlog en dan ook nog de geschiedenis van Nederland rond de Gouden Eeuw… Ben je er nog?

Ook heb ik een examen van mijn favoriete vak: Kunst. Nou ja, de lessen zijn dood- en doodsaai en mijn leraar vervloekt alles wat na 1900 gemaakt is, maar toch… Ik blijf het interessant vinden om een kijkje te nemen in de denkwereld van een kunstenaar. Impressionisme, expressionisme, dadaïsme… En zo kom je nog eens wat tegen.

Zo blijkt er een kunststroming te zijn, genaamd flarf. Dit is een vorm van dichten, gebasseerd op zoekresultaten uit (voornamelijk) Google. Dit ontstond nadat ene Gary Sullivan moeite had met hoe makkelijk mensen worden verleid hun gedichten te publiceren. Hiermee zou, door het winstbejag, elk gedicht door dit soort organisaties de hemel ingeprezen kunnen worden. Daarop zond hij zijn allerslechtste gedicht op naar Poetry.com, genaamd ‘Mm-hmm’. Hier de eerste paar regels:

Yeah, mm-hmm, it’s true
big birds make
big doo! I got fire inside
my "huppa"-chimp(TM)
gonna be agreessive, greasy aw yeah god
wanna DOOT! DOOT!
Pffffffffffffffffffffffffft! Hey!
oooh yeah baby gonna shake & bake then take
AWWWWWL your monee, honee (tee hee)

Even later kreeg hij in zijn mail een lovend bericht over hoe geweldig zijn gedicht wel niet was samen met de aanbieding om zijn gedicht te laten publiceren, uiteraard tegen een hoog bedrag. Hij begint wat rond te mailen en al snel ontstaat het woord ‘Flarf’, wat het ‘infantiele, aanstootgevende en sentimentele’ in de gedichten uitdrukt. Rond 2001 ontstaat een groepje die zich alleen met dit soort gedichten bezighoudt, en daarbij gebruik maakt van zoekresultaten op Google.

Zo werkt het: je neemt twee zoektermen (bijvoorbeeld: bloempot+abrikozenvlaai), die vul je in en van de beschrijvingen van de zoekresultaten maak je zinnen. Die zet je onder elkaar en voici: een gedicht!

En zo via via kwam ik bij een achternaamgenoot, Nanne Nauta. Hij bleek een nogal luie leerling, erg stil en altijd wat duf. Tot zijn ouders’ grote vreugde maar verbazing kreeg hij Gymnasium-advies. Tja, en wat doe je met een Gymnasiumdiploma? Schoonmaker worden, volgens Nanne. Gelukkig was hij na een goed gesprek met zijn vader er toch wel van overtuigd dat hij er nog iets naast moest, en om maar even in dezelfde richting te blijven ging hij Frans doen (huh?). Vervolgens is hij zich gaan uiten in gedichten. Ik heb helaas geen duidelijke Flarf van hem kunnen vinden, maar degene die ik heb gevonden zijn naar mijn bescheiden mening inderdaad geniaal. Stomzinnig, maar geniaal.

Wortel

Stel er is een verschil
tussen binnen en buiten,
stel dan het aardedonker
gelijk aan het zonlicht.

Stel er is een verschil
tussen stormen en wormen,
stel dan de aarddichtheid
aan luchtigheid gelijk.

Stel er is een verschil
tussen boven en onder,
stel de aardmantel dan
gelijk met een zeespiegel.

Dat is wat ik wou zeggen
over wortels en takken.

© Nanne Nauta

Van je familie moet je het hebben.

Examens, je leert nog eens wat is a post from Mijn weblog.

Ik had een half jaar nooitgedacht dat ik dit nog een keer zou zeggen: ik ben christen.

Hoezo, nooit gedacht?

Veel mensen zullen het nietvan mij verwachten, maar ik was tot een paar maanden geleden echt helemaal mijngeloof kwijt. Nou ja, zachtgezegd was ik hard op weg naar het worden vanatheïst, of in ieder geval anti-christen. Ik moest helemaal níets meer wetenvan Jezus, bidden of de Bijbel. Christelijke muziek vermeed ik en kruisjes omje nek vond ik bijna provocerend. Ik was vreselijk kwaad op God.

Waarom?

Ik vond dat God zich ermaar makkelijk vanaf maakte. De halve wereld ging dood en wij moesten hem maareen beetje prijzen. Vreselijk oneerlijk vond ik dat. Ik bleef steken, stikkenin vragen als ‘Als er dan een God is, waarom dan…?’ Heel vaak heb ik tegen Godgezegd, ‘Als u dan wilt dat ik ga geloven, geef me dan een klein beetjezekerheid!’. Ongezien deed God dat ook wel, maar ik deed het altijd af alstoeval (zoals helaas veel mensen dat doen, wat ik ook niet helemaal vreemd vindin deze tijd). Uiteindelijk is er iets gebeurd waardoor ik niet om Hem heenkon. Allereerst dit.

Een andere kerk

Een paar maanden geledenhebben mijn ouders besloten om naar de Pinkstergemeente te gaan. Ik sta daarinachter ze. Sindsdien is het met mijn geloof van negatief naar tenminsteneutraal gegaan. Ik stond weer open voor God, want ik zag dat God ook humorhad, en blijdschap, en dat Hij ruimte geeft voor creativiteit. Hiermee wil ikde Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt (GKV) niets verwijten, daarover weer eerstdit:

Met het overstappen naareen andere kerk zeg ik niet dat de andere kerk geen ‘ware’ kerk is. Ik wilhiermee alleen te kennen geven dat mijn plek niet daar is. Ik kan daar nietverder komen in mijn geloof en ik geloof ook dat God een ander plekje voor mijop het oog heeft. Waar ik me wel zorgen om maak is om de mensen, jongeren, dieik daar achter laat. Bij hen zie ik soms dezelfde bitterheid als die mij toenneerhaalde. Ik kan alleen maar bidden dat zij hun draai daar of ergens andersvinden voor ze God uit hun leven gooien.

De Pinkstergemeente, dat istoch die kerk waar ze de Heilige Geest aanbidden?

Dat is mij zelfs geleerd opcatechisatie. Voordat we met vooroordelen gaan smijten: kom een keertje kijken.

Het grootste verschiltussen de GKV en de Pinkstergemeente dat mij is opgevallen is dat in dePinkstergemeente nog echt wordt vertrouwt op het werk van de Heilige Geestvandaag de dag. Natuurlijk geloven ze dit in de GKV ook, maar daar vindt men deHeilige Geest alleen zichtbaar in de dingen die je overal tegenkomt: natuur, degoede dingen die je doet… Met genezingen na gebed, in de geest vallen,ingevingen e.d. zijn ze daar vreselijk voorzichtig, en er zijn gevallen waarverhalen in de doofpot worden gestopt omdat men niet weet wat ze er mee moet.

Ja maar… Kinderdoop dan?

Als je mij kunt overtuigen,op grond van de bijbel, van de kinderdoop, dan hoor ik het graag. Ik weet ookniet alles, maar ik weet dat ik de Bijbel als leidraad wil nemen voor mijnleven en voor dat van eventuele kinderen. Als er ergens zoiets staat ‘hij enzijn hele huis werd gedoopt’ en je wil daarmee zeggen dat volwassen doop slechtzou zijn omdat de kinderen ook werden gedoopt, heb je mij niet overtuigt.

Let op: ik zeg hiermee NIETdat de kinderdoop niet Gods wil is. Als jij je kinderen wil dopen, en je bentervan overtuigt dat God dat wil, ik hou je niet tegen. Ik weet daarvoor teweinig en ik heb er een hekel aan te vertellen wie het wel goed doet volgensGod en wie niet.

Dus de Pinkstergemeente isde ‘ware kerk’?

Ik geloof niet in een warekerk. Ik geloof dat er geen kerk is die echt volledig goed is. Er zijn altijddingen die andere kerken weer beter doen. Ik denk dat we van iedere kerk watkunnen leren.

Wat ik wél veroordeel is devijandigheid tegenover andere christelijke kerken. Dat er soms wordt gedachtdat dat compleet andere godsdiensten zijn, terwijl we dezelfde God willendienen.

God geeft niet om de kleineregeltjes, de ‘juiste’ liederen, de goede kerkorde. Hij wil een relatie metzijn kerk, en Hij weet heus wel dat wij mensen zijn! We moeten niet zoonmenselijk hard proberen om het goed te doen, en elkaar constant op de vingerszitten kijken, ik denk niet dat dat onze opdracht is. Want juist hierdoorvergeten we soms om een persoonlijke relatie op te bouwen met onze Vader.

Goed, en weer terug naarhet begin.

Ik weet niet zeker of ikhet volledige verhaal moet vertellen. Ik heb al weer aardig wat schenengeschopt in het voorafgaande stukje, denk ik. Als je het volledige,gedetailleerde verhaal wilt horen, moet je me maar even mailen. Maar wees op jehoede voor dingen die zo ongelofelijk klinken dat je niet weet wat je ermeemoet, of wat je met mij moet.

In ieder geval ben ik naarde ‘Geboren om vrij te zijn’-conferentie geweest. Er waren daar drie sprekersdie onwijs gave, heldere dingen vertelden. Ook heeft de Heilige Geest mijaangeraakt en overspoeld, tot ik lachte en huilde tegelijk. Er zijn mensengenezen, bevrijd. Ik ben na tien maanden gepieker en nachtmerries van mijngrootste geestelijke last bevrijd.

Ik kan niet meer om Godheen.

Zo, dat is er allemaal uit.Als je vragen of opmerkingen hebt, je mag alles hieronder droppen. Hou errekening mee dat ik nog lang niet alles weet, maar ik ben altijd bereid teleren en te vragen. Alles is welkom.

Help! Ik ben Christen! is a post from Mijn weblog.

Het is bijna zover. Woensdag gaat mijn cdtje ‘in premiere’. Het gaat Think of me heten, naar een nummer dat ook op de cd staat. Lekker makkelijk dus
Ik zal jullie na woensdag alle leuke informatie en weetjes geven die ik ook aan de mensen op de presentatie geef.

Vanaf dit moment kun je de cd reserveren. Stuur mij een mailtje met je naam, adres en (huis en/of mobiel) telefoonnummer en je krijgt hem toegestuurd. Tenzij je bij mij op school zit oid, dan zal ik m gewoon even geven. De cd gaat 5 euro kosten en zolang de verzendkosten niet te hoog worden zal ik die zelf betalen.
Deze prijs is minimaal, extra giften, al is het maar een euro, zijn altijd welkom en helpen mee aan een vervolg!

Dus niet hieronder reageren, gewoon even mailen!

Ik moet er 40-50 verkopen maar meer is altijd beter in dit geval, dus zegt het voort!

Groetjes,
Eline

Think of me is a post from Mijn weblog.

Naar het strand, die dag. Heerlijk dat je verder nooit iets hoeft te verzinnen, je zal je toch wel vermaken. Mensen die zich vervelen op het strand kunnen beter hun sjaal en handschoenen aanhouden, dacht ze. De trappers gingen zonder moeite rond. Dat was altijd zo op de heenweg. Op de terugweg… Daar moest ze nog maar niet aan denken.
Hij fietst naast haar. Het is warm en droog, heerlijk hooikoorts-weer. Hij heeft er wel last van, maar probeert het te verbergen. Misschien heeft hij niet eens in de gaten dat ze hem in het oog houdt. Zelf voelt ze de zon haar verborgen sproeten naar boven lokken. Zo te voelen trappen ze er ook dit jaar weer in. Een warme wind waait hen tegemoet. Het soort wind dat net hard genoeg gaat om verkoeling te bieden. Ze knijpt haar ogen dicht tegen de zon. Ze heeft de zee nog niet gezien of hij zit al in haar haren. Hij laat zijn trappers even vieren en steekt zijn witte benen uit naar de zon. Ze lacht, ‘kijk nou maar uit met die asperges!’ en hij lacht terug. Haar benen zijn niet veel bruiner, zegt hij. Hij heeft gelijk, en samen steken ze vier witte melkflessen voor het stuur uit, tot ze bijna omvallen. Dan fietsen ze weer verder. Fietsen met dit weer is niet zijn ding, dat is duidelijk te zien aan het zweet op zijn voorhoofd. Ze pakt haar flesje koud water tussen de broodjes uit haar strandtas. Het dopje gaat los en net voordat ze drinkt haalt ze uit naar opzij waardoor zijn shirt kletsnat wordt. Lachend zet hij een voet aan de grond om zijn flesje op te zoeken en ze rennen achter elkaar aan de duinen in, de fietsen aan de kant gesmeten. Ergens halverwege ploffen ze uitgeput naast elkaar in het zachte zand. Hoe ze hier terecht is gekomen, ze heeft geen idee meer. Ze wil het ook niet meer weten, want nu is het eindelijk zomer. Onleesbaar zijn de letters die ze in het losse duinzand schreef. De zomer is het wachten waard.

Maar dat kan niet, want ik maak alles stuk is a post from Mijn weblog.

‘En nu plant hij ons nog steeds heel weinig in,’ zegt hij, terwijl ik naar het lelijkste kinderzeemeerminpak ter wereld kijk. Muziek in mijn oren, tegen de rest van de stilte. ‘Dus waarschijnlijk steekt hij gewoon een heleboel geld in zijn eigen zak,’ concludeert hij bij de parfum van de Douglas. Aha. ‘Ik kijk even de andere kant op hoor,’ en hij draait zijn hoofdgeërgerd af van een gigantische poster met een man met een lepel op z’nneus. Ze kijkt lachend met me mee, ‘die kleine?’ Ik knik. ‘Vind je hem knap dan?’ Zo loop ik langs de Telecom terwijl het licht vanuit de Lampeniers me tegemoet straalt. ‘Goedemiddag meneer, verkoopt u hier lampen?’ vragen twee jongens aan de verkoper. En dan klinkt er weer een meisjesstem, ‘Ik moet hier zó niet gaan werken…’ zegt ze, terwijl ze haar ogen niet af kan houden van alle zoetigheid in de bakkersetalage. Oh wacht, dat was ik.

Best gezellig zo, met z’n allen in je eentje.

Gezellig is a post from Mijn weblog.

Jakob zit alweer een tijdje in deze gemeente. Eigenlijk toch al aardig lang. Toch voelt het nog steeds niet vertrouwd. De mensen zijn heel lief en toegewijd, zo lief en toegewijd dat je je soms afvraagt waarom, en waarom tegen jou. Natuurlijk, door gods geest. De eerste keer al kwamen mensen op Jakob af om hem te begroeten en mee te nemen, op avontuur, op zoek naar God. Jakob had hem nog steeds niet gevonden.

Toen Jakob de overstap een tijdje geleden maakte, dacht hij dat alles nu wel goed zou gaan tussen hem en die god. En inderdaad, tijdelijk waren er een heel aantal barriéres weg tussen hen. Dat voelde Jakob heel goed, en hij was er onmetelijk blij mee. Hij dacht een keuze te kunnen maken. Vanaf nu dan eindelijk zou God naar hem toe komen en hem omarmen, zoals hij dat deed met al deze mensen om hem heen. Iedere zondag weer staan er mensen te lachen en te huilen om die god, die hen meesleept in zijn liefde, zo zegt men. Ook bij Jakob zou dat gebeuren, dat wist hij haast zeker. Nu kon hij god toch eindelijk ontmoeten, zonder dat hij werd tegengehouden door de ongelofelijke tegenzin tegen de gemeente hiervoor.

Maar iemand ging niet met Jakob mee, iemand waarom hij heel erg veel gaf, en geeft. Laten we hem Vincent noemen. Jakob zou zich niet door hem moeten laten tegenhouden, dat wist hij. Dat zou Vincent ook alleen maar verdrietig maken, ook dat wist hij. En ook wilde hij Vincent niet onder druk zetten of een schuldgevoel geven. Maar toch… ‘Waarom zou god er wel voor mij zijn, en niet voor Vincent?’ dacht Jakob. ‘Laat die god zich eerst maar aan Vincent openbaren. Ik wil niet zonder Vincent.’

Meer en meer dingen kwamen Jakob tegen te staan van God. Want de mensen om hem heen, die dansten voor hun god, ze zongen, ze huilden en soms vielen ze flauw. ‘Wouw!’ dacht Jakob in het begin. ‘Hier kan zelfs Vincent toch niet omheen? Dit móet van God komen!’ Maar, zo bleek, het deed Vincent niet zo veel. Jakob kon zijn oren niet geloven. Na alles wat hij gezien had, het deed Vincent niets. En hoe langer hij erover nadacht, hoe meer hij het met Vincent eens werd.
Al was Vincent niet eens nodig geweest om Jakobs visie te veranderen. Want wat Jakob ook probeerde, hij kon niet ongeremd zingen en dansen voor de Heer. Lange, persoonlijke gesprekken had Jakob gevoerd. Dat kon Jakob wel, hij kon precies zo praten als een volledig vervulde christen, als hij wilde. Hij wist precies hoe het moest. Maar hij had geen idee hoe het voelde.
Hij had de onbeantwoorde vragen zoals ‘Als er dan een God is, waarom…’ naast zich gelegd en hij had geprobeerd verder te kijken dan dat. Want er bestaat gewoon geen voor mensen zinnig klinkend antwoord op die vraag. We zijn tenslotte maar mensen, dacht hij.
Ondertussen baadden mensen in Gods liefde, zwommen en duikelden door onzichtbaar water en vlogen met vleugels van liefde. Hij vond het heel stom van zichzelf, maar Jakob begon haast een beetje kwaad te worden op God. Het ‘zij-wel-ik-niet’ gevoel werd steeds sterker in iedere dienst.
En iedere keer als Jakob dacht te voelen dat God tot hem sprak, verklaarde hij het simpel. ‘Ja, zoiets kan ik ook prima zeggen, niets aan. Zoiets kan iedereen vertellen.’ Steeds als hij Gods aanwezigheid dacht te voelen, was het gelijk weer weg.
En no way dat hij nog naar voren ging als dat werd gevraagd. Vroeger wel, vroeger rende hij bij iedere gelegenheid naar voren, om met tranen in zijn ogen gebed te krijgen. Het was fantastisch als andere mensen voor je baden en geloofden. Maar ook dan: de volgende dag was God spoorloos.
Vroeger, nog vroegerder, had Jakob vaak gebeden om een engel, omdat hij bang was in het donker. Misschien maar een heel kleintje, dan, of alleen een lichtje. Niets. Nu begreep Jakob dat wel, hem was altijd geleerd dat God anno 2009 geen wonderen meer deed. Dat was iets dat je alleen in de Bijbel tegenkwam, en dáárom was het waar.
Nu zag Jakob dat die God wel degelijk dingen deed, maar nooit dingen die op een logische of vervelende manier te verklaren waren. Altijd moest het geheimzinnig blijven: ‘was het echt of…?’
En dat maakte Jakob nog het meest kwaad. Dat eeuwige verstoppertje spelen. ‘Wie zoekt, die vindt.’  Als je dacht God te zien was hij alweer weg. En elk spoor kon van Hem zijn, maar net zo goed toeval. Nooit eens iets totaal onverklaarbaars dat een hele grote groep meemaakte, wat de krant haalde of in ieder geval het regionaal nieuws. Nooit iets registreerbaars, iets tastbaars. Nee, alleen van geloof moet je het hebben. En dat is nu net wat Jakob niet kan vinden. Wie zoekt, die vindt… Maar dat was Jakob zat.
Hij kon het niet opbrengen om zomaar te geloven vanuit het niets. Hij had het geprobeerd, vaak genoeg. Eindeloze gebeden had hij tegen beter weten in gericht aan een diepe stilte. Hij had tegen beter weten in mensen verteld over zijn fantastische relatie met zijn onzichtbare vriend. Eén dag, lang geleden toen hij nog maar een kind was, had hij de aanwezigheid van God gevoeld, na het lezen van een christelijk gedicht en na veel te weinig slaap. Maar hij beriep zich meer op dat laatste.
Hij was aan de andere kant ook te bang om voor schut te staan. Tegenover vrienden, tegenover Vincent, die alles graag beredeneerde, en tegenover zichzelf. Want als hij wilde beginnen met geloven moest hij allereerst zichzelf voor de gek houden. En wie weet kwam God dan ook naar hem toe, en kon hij beginnen met echt geloven. Wie weet. Maar Jakob had en heeft het idee dat dat alleen gebeuren gaat met behulp van zijn eigen emotie en zijn eigen inbeelding. En daar kan Jakob niet in geloven.

Toen Jakob hier voor het eerst binnenstapte had hij versteld gestaan van het enthousiasme van zijn omgeving. Bewogen had hij aangehoord hoe mensen ongegeneerd Jezus’ naam als een mantra uithuilden naar het oneindige daarboven.

Nu dacht hij alleen maar dat het vandaag wel weer een lange dienst zou worden.

Jakob, nogmaals sorry, ik hoop dat het niet te herkenbaar is geschreven. Ik heb er in ieder geval mijn best voor gedaan en ik hoop op je begrip.

Laten we hem Jakob noemen. is a post from Mijn weblog.

Hallo beste bloglezers,

Allemaal de beste wensen! Ha,Eline heeft ook eens een statement! Want ik wens jullie dit allemaal expres eenpaar dagen te laat! Want waarom mag je elkaar niet het hele jaar veel gelukwensen? Mag dat alleen met speciale gelegenheden? Nou?! Ha!

Nou… Eigenlijk had ik gewoonnog niet eerder de tijd gevonden om jullie dit te wensen. Of de tijd genomen.Of de inspiratie gevonden. Dat laatste kwam pas op mijn werk. Ja, eindelijkweer eens Lidl nieuws!

Want het mag dan wel rotwerk zijn, je kuntwel lekker met je gedachten ergens anders zitten. Behalve als de ‘gezellige’klant langskomt. Die houdt wel van een praatje, en daar vliegen vaak eenheleboel goedbedoelde flauwe grappen mee over de toonbank. Gewoon lachen enzwaaien, Eline… Maar deze keer was het natuurlijk dubbel op, want oud en nieuwwas net geweest. Dus moest ik iets creatiever zijn dan ‘… en 60 maakt 10 en 40maakt 50, de bon en een fijn weekend!’ Vreemde opsomming eigenlijk. Uwwisselgeld, de bon en een fijn weekend, alstublieft!

Maar goed. Oud en nieuw dus.Want aangezien ik heel erg kijk op hoe ik dingen zeg, twee woorden omgewisseldgeeft toch net een ander effect, moest ik wel wat leuks verzinnen. ‘Een prettiguiteinde!’ heb ik altijd zo vreemd gevonden. Als mensen dat tegen me zeggen hebik altijd de neiging om in de spiegel even achterover te kijken. Heb ik eenprettig uiteinde? Nou, eeh.. bedankt!

Dat werd m niet dus. Eneigenlijk was dat sowieso ook al verouderd natuurlijk, want het uiteinde was alhelemaal passé. Daarmee viel ‘een fijn oud en nieuw’ ook in het water, evenalshet gewone ‘gelukkig nieuwjaar’. Wel kwamen de beste wensen in mijn richtingvaak over de toonbank. De beste wensen… Wiens wensen zijn dat dan? Die vandegene die ze krijgt? Hmm… Ik denk dat het een samenvatting, of meer eenveralgemenisering van alle creatieve dingen is. Dat is dus eigenlijk voor alsje echt niets meer weet. Gewoon een heleboel goeds, dat wel.

De beste wensen heb ik tochmaar gekozen. Ik moest wat. Maar voor jullie kan ik echt niets betersverzinnen. Daarom bij deze voor jullie allemaal:

Eengelukkig/fijn/gezellig/voorspoedig/tof/cruciaal/geslaagd/vlug/uitkomstbiedend/overweldigend/vernieuwend/blij/creatief/verbazend/warm/onvergetelijken vooral muzikaal 2009! Doorstrepen wat niet van toepassing is, en succes metje goede voornemens(vooral alle stoppende rokers!!!). Maak er wat van!

Liefs,

Jullie Eline

Ps: Sorry voor het niet-beantwoordenvan alle nieuwjaars-smsjes, mijn telefoon is stuk en kan nu foto’s maken enbewerken, spelletjes bieden, koken, muziek spelen, strijken en afwassen maarehm… niet bellen en smsen!

Voor iedereen nog een kortmaar krachtig overzicht van 2008:

http://www.burorenkema.nl/2008/12/jaaroverzicht_2008.php

De beste wensen is a post from Mijn weblog.

Dat lieve vriendje heeft al weken en weken, zo niet maanden geroepen een verrassing voor mij te hebben. Kennelijk is het heel leuk om mij nieuwsgierig te hebben, dus ik wist tot de dag zelf he-le-maal niets. Nou ja… Behalve dat er een verrassing was, dat hij er nog nooit geweest was, dat het de hele dag duurde, ik me warm aan moest kleden, goede schoenen aan moest doen, dat het extra leuk was met kerst, dat we er zondag over hadden gepraat en dat het niet de Efteling was. Niet helemaal niets dus, maar uiteraard nog niet genoeg om op een duidelijk spoor te komen.

Daar stonden we dan, dinsdagmorgen, vrij vroeg, op het station. Ik was erachter gekomen dat we de internationale trein zouden moeten hebben. Maar waarheen… Met spanning keek ik naar de draaiende woorden op het bord van het treinstation. Hij stopte. De trein richting Antwerpen! Een hele dag Antwerpen!

Nou mensen, Antwerpen is écht een hele leuke stad. Het begint al bij het station die wel een paar foto’s waard is! Prachtig versierde gevels en een gigantische kerstboom, en ergens vaag de geur van gesmolten chocola voor de wafels die je helaas niet kunt vastleggen op een foto.
Dan een prachtige binnenstad met een gigantische kerk de Onze Lieve Vrouwekerk van Antwerpen, met trouwens een heel mooie preekstoel van heel donker hout… En de schilderijen van Rubens, die zoals iedereen wel weet bekend is als een Vlaams kunstschilder, tekenaar en diplomaat, en ongetwijfeld de populairste Vlaamse meester uit de Barok-periode. Nee glapje, dat haal ik ook maar van Wikipedia. Dus dan is het waar, natuurlijk. Maar we dwalen af…
De kerk dus. Voor de kerk stond een straatartiest, met de nadruk op artiest want hij was echt goed. Jackie Jaxx was zijn naam, mocht je hem in willen huren voor je bruiloft. Gé-nial!
We zijn ook nog op de kerstmarkt geweest, waar, je raadt het niet, allemaal kerstartikelen te koop waren. Kerstmutsen en hoeden in alle soorten en maten, waarvan wij er ook allebei één hebben gekocht. Maar er was voornamelijk eten. Het was lunchtijd en we hadden zin in iets typisch Antwerps dus kochten we een authentieke Vlaamse Bratwürst. Jaja!
En een stad is geen stad zonder… Juist, dames, een winkelstraat! Een hele lange winkelstraat! Met de grotere winkels als H&m dan maar, ach, om de drie meter weer één. In die winkelstraat heb ik trouwens een ongeloveloos mooie galajurk gepast, niet meegenomen want hij was me te duur, maar de foto’s zijn er nog! Enneh, nu kerst voorbij is, en die winkel waarschijnlijk ook hier te vinden is…
Afijn, die arme Floris, winkel in, winkel uit, maar hij deed zich prima voor alsof hij het helemaal niet erg vond. Tja, je wordt maar één keer achttien hè Floris en ik hebben ons nog staan te verwonderen om het beeld op het plein, waarop je een soort discuswerper kunt zien, maar dan in plaats van zo’n discus had hij een hand in zijn hand. Nu weet ik (lang leve Wikipedia) dat dat komt van de mythe van een reuzendoder die vervolgens de reus zijn hand afhakte en deze in de Schelde wierp, en daar hebben ze dan in plaats van hand-werpen Antwerpen van gemaakt. Tja, ze hadden er ook een sport van kunnen maken natuurlijk, dat was iets onhandiger geweest. (On-handiger. Goh, ik zie het nu pas)
Vervolgens zijn we dan ook naar deze Schelde toe gegaan en heeft Floris een paar zeldzame niet-mislukte foto’s van mij gemaakt. Daarna gingen we in een reuzerad en vanaf daar zagen we een oud kasteeltje dat we toen ook nog even door liepen. Toen hebben we geslenterd, nog meer geslenterd, een heeele lekkere wafel gegeten en toen nog meer geslenterd en even nog een paar winkels binnen gegaan. Daarna besloten we heerlijk multiculti bij de Italiaan een pizza te eten met als afsluiting heerlijke tiramisu en koffie.

Wat een heerlijke dag, en wat gingie snel… Ik weet niet of ik ooit een leuker kado heb gehad, maar ik heb me fantastisch vermaakt! Hierbij vanaf deze plek dan maar: Dankjewel lieve Floris, ik vond het echt helemaal te gek! Enn… Je snapt natuurlijk wel dat je dit helemaal dubbel en dwars terug krijgt met jouw verjaardag he! Dat duurt nog even, dus ik heb nog even de tijd om ook jou vreselijk nieuwsgierig te maken…

Bedankt voor zo’n geweldige, sfeervolle, fantastische, onvergetelijke dag!!!

En voor de rest van de bloggers: Geniet nog even van de feestdagen!

Happy Newyear!!!

Liefs uit Antwerpen is a post from Mijn weblog.